Nga Alfred Peza

Ilir Meta po e dëgjonte me “qetësi dhe dashuri” deri në fund, me vetsigurinë absolute të atyre të paktëve në këtë botë, që nuk ia bën syri tërr për këtë pjesë që e shqetësonte këshilltarin e tij. Ske faj,- e ndërpre më në fund ai,- se nuk e paske parë “Game of Thrones”.

Ka një pjesë aty ku thuhet: “Ke njohur ndonjëherë ndonjë ku*vë ti, që të mos e pranojë floririn?”
Të dy qeshën me lot dhe u ngritën për tiu afruar oxhakut, ku i priste një shishe verë, nga ajo që në këtë kështjellë, hapej vetëm kur thurreshin intrigat më të mëdha të “Botës shqiptare në Ballkan”.
Gëzuar,- tha pasi mbushi me kujdes gotat dhe si për ti vënë kapak kësaj bisede,- e përfundoi: Kështu që bëji të fala Adriatik Llallës dhe ta qetësojë atë mikeshën tonë të përbashkët. Dhe thuaj, si tek saga epike: “Do e diskutojmë suksesin, vetëm pasi të vë kurorë”.

Ilir Meta nxitoi për ta thënë shpejt e shpejt atë fjali, me frikën se nga momenti në moment, do tia behte aty edhe Sali Berisha. I ishte bërë zakon që nga e “Luftës së Parë”, që të kishte gjithmonë edhe një dëshmitar, në takimet e kësaj rëndësie për të ardhmen e tij.
Sapo të tre zunë vendet rrotull oxhakut, Berisha ia ktheu gotën e tij mbrapsht. “Ah sa keq që e vlerësoni çdo gjë, vetëm nisur nga çmimi. Jo domosdoshmërisht më e shtrenjta, është edhe më e mira”,- tha ai, duke cituar një thënie që e kishte mësuar që në rininë e hershme gjatë udhëtimeve në “Mbretërinë Franceze”. Ndaj u zgjat të merte, një shishe nga të vreshtave të Mbretërisë “Amerikano- Latine”.

Pas kësaj, gjithçka rrodhi nëpër “ujërat temrale” të një magjie kohore, që të çonin nëpër ca lëndina si në “Parajsë”. Derisa këshilltari i “Mbretit” u ngjit në majën e asaj faze kur Tyrion Lannister, thoshte në film: “Unë pi dhe pastaj, di gjëra…”!
Ishte ky momenti, kur për herë të pare “2 Mbretërit” kryesorë të grupit të sfidantëve për “Fronin e Shpatave”, lanë gotat mënjanë dhe po prisnin të dëgjonin deri në fund “Këshilltarin”, që nuk e hiqte për asnjë çast nga dora, gotën e tij.

Me sa duket, “Zoti ynë mbi Tokë” është në anën e Edi Ramës këtë radhë. E kapi momentin kur pranoi instalimin e sistemit të ri të drejtësisë të ofruar, kontrolluar dhe zbatuar prej tyrë, në çerek shekullin e ardhshëm në “Mbretërinë shqiptare” të Perëndimit. E që kjo “godinë” të rrijë në këmbë, ashtu si në baladat e vjetra Balkanike, ka nevojë për kurban në themelet e saj. Që do të thotë se, ose një, ose disa prej tanëve, do të “murrosen”.
Në këtë moment, Sali Berisha dhe Ilir Meta po shihnin njëri tjetrin në sy, si për të hetuar nëse do ishte ndonjëri prej tyre pjesë e këtij rituali të pashmangshëm. Apo, të dy bashkë!
Ndaj,- vijoi “këshilltari”, me qetësinë e njëriut që tashmë “di gjëra”,- ka dy rrugë:
Ose Edi Rama duhet të largohet me çdo kusht e çmin nga “Froni i Shpatave”, ose “Ushtria e të Vdekurve” bashkë me “Mbretërit sfidantë”, do të shuhen!

“Poooor…”, tha ai duke e zgjatur frazën për të afruar gotën në buzë,- sipas një truku të vjetër të trashëguar nga të gjithë oratorët që nga Ciceroni,- e duke e kapërdirë gllënjkën e radhësh me kujdesin për të mos e lagur qiellzën njëherësh, e ta shijonte disa çaste përpara se ta kapërdinte. Ndërkohë, kishte kohë që të hetonte efektet e “gjerave” të tij, mbi “2 Mbretërit”.

… Por, askush nuk duhet të kuptojë shkakun e vetëm dhe të vërtetë të luftës tonë. “Në dashuri dhe në luftë, gjithçka është e lejuar”. Ndaj, sa më e madhe gënjeshtra që do të përdorim, aq më e besueshme do të jetë ajo për njerëzit.

Kaq edhe për sonte…
Ju çoj të fala të gjithëve!